Stadse fratsen

De laatste jaren staan de media vol met artikelen over integratie. Onder aanvoering van de man die bewijst dat het regelmatig gebruiken van waterstofperoxide je hersenen onherstelbare schade toebrengt vinden steeds meer mensen dat de Nederlandse cultuur en de daarbij behorende waarde en normen beschermd dienen te worden.

Ik vraag mij dan altijd af:”aan wie zou de allochtoon zich dan aan moeten passen?’
Want ook binnen ons kleine landje zijn de verschillen tussen de diverse culturen en bevolkingsgroepen namelijk enorm. Zelfs de taal die wij spreken is niet in het hele land dezelfde.
Al meer dan 20 jaar woon ik als westerling aan de oostelijke kant van Nederland. Als Westerse die naar het Oosten kwam, kreeg ik van verschillende mensen de waarschuwing dat het hier lastig integreren zou zijn al was het maar vanwege dat rare taaltje. Nu na 20 jaar kan ik de meeste mensen hier goed verstaan. Ik kan mij als het moet zelfs in de streekstaal verstaanbaar maken maar dat is inderdaad wel eens anders geweest.
Zo kan ik mij nog goed de dag herinneren dat ik na een dag winkelen met mijn vriendin de plaatselijke snackbar binnenging om daar een blikje drinken te bestellen. Al heel snel na het plaatsen van mijn bestelling stond ik echter zonder drinken en met knikkende knieën en een knalrood hoofd weer naast mijn verbaast kijkende vriendin.
Moest jij geen drinken? Ik probeerde haar antwoord te geven maar kon door een combinatie van boosheid en schaamte haast niet uit mijn woorden komen. Met horten en stoten en trillend op mijn benen legde ik uit dat de snackbar eigenaar een enorme vieze en gefrustreerde man was die duidelijk hulp nodig had. Want wat mij nou overkomen is! Ik bestel mijn drinken en krijg vervolgens de vraag of ik naast een blikje cola er ook nog  behoefte aan heb om oraal bevredigd te worden? Dat geloof je toch niet?
Mijn vriendin kijkt mij verbaast en vooral vol ongeloof aan. Je bedoelt dat  die ouwe Klaas jou voorstelde  om je oraal te bevredigen? Nou hoe die man heet dat zou mij echt worst wezen maar ja, dat is wat hij had gedaan en dat bevestig ik nogmaals aan mijn vriendin. Die blijft mij met een blik die het midden houdt tussen ongeloof, verbazing  en schrik aankijken en loopt vervolgens richting de snackbar. Wat ga jij nou doen? Roep ik haar een tikkie bezorgt na, je gaat daar toch niet naar binnen zeker? Maar mijn vriendin loopt onverstoorbaar en stapt zelfverzekerd de snackbar binnen. Ik zie haar naar binnen gaan en vraag mij af wat nu toe te doen. Zou ik de politie moeten bellen? Wie weet wat die griezel zich nog meer in zijn hoofd haalt, aan de andere kant is mijn vriendin niet het type dat zich zonder slag en stoot door een ouwe gek laat betastten.
Voor ik besloten heb wat verstandig is staat mijn vriendin weer naast mij of beter gezegd, ze hangt luid lachend bijna dubbelgevouwen tegen mij aan terwijl de tranen over haar wangen lopen.
Nu is het mijn beurt om verbaasd te kijken en haar te vragen wat er in vredesnaam aan de hand is. Wat vroeg hij nou eigenlijk zegt ze tussen het hikken en lachen door terwijl de tranen over haar wangen lopen. Ik snap niet wat er zo leuk is en zeg dus net als eerder dat hij voorstelde om mij oraal te bevredigen. Na de melding dat ze bijna in haar broek piest van het lachen, vraagt ze mij letterlijk te herhalen wat oude Klaas gezegd heeft.
Ik raap al mijn moed bij elkaar en zeg zacht en met een knalrood hoofd:”hij vroeg of ik  er een zuigbeurt  bij wilde”.
Mijn vriendin ligt nu letterlijk te rollen over de straat en roept dan dat ik een enorme domme muts ben en gaat vervolgens door met onbedaarlijk hard lachen.
Ik zie niet wat er zo leuk is aan  het krijgen een onzedelijk voorstel en begin zelfs een behoorlijk boos te worden. Mijn vriendin die zich ondertussen naar de buik grijpt roept ondertussen dat ze niet meer kan van het lachen. Omdat mijn vriendin echt geen aanstalten lijkt te maken op te houden met het stompzinnige lachen vraag ik nu bijna trillend van boosheid en op behoorlijk geïrriteerde toon wat er nou zo enorm grappig is.
Nog nahikkend en nauwelijks verstaanbaar brengt ze er met moeite uit:”hij vroeg of je er een zuigbuis bij wilde, of met andere woorden een rietje! Na deze woorden gaat ze weer verder waar ze mee bezig was en lacht er vrolijk op los.
Het duurt even voor ook ik besef hoe grappig dit is. Die goede man vraagt mij met plaatselijke tongval of ik een rietje (zuigbuis) wil en ik denk dat hij mij een zuigbeurt voorstelt. Nu is het mijn beurt om onbedaarlijk te lachen en we hebben daar nog zeker 5 minuten hard lachend op de grond gelegen.
De plaatselijke snackbar ben ik sinds die dag nooit meer binnen gegaan. Al was het maar omdat ik steeds als ik er langs liep  zag hoe de eigenaar schuddebuikend achter de toonbank stond terwijl hij vrolijk naar mij zwaaide.

Storm

Buiten stormt en regent het en ik ben wakker na een paar uur onrustige slaap.

Ik ben thuis in mijn eigen veilige haven, maar mijn gevoel is hier kilometers ver vandaan.  Binnen stormt het net zo hard als buiten, in mijn hoofd waaien de gedachten door elkaar.

Ik ben verdrietig om het verdriet van iemand anders, een enorm bijna niet te dragen verdriet wat toch gedragen zal moeten worden.

Ik ben geen held, maar kan vechten als een leeuw voor hen die ik intens liefheb. Tot nu toe was die enorme vechtlust voorbehouden aan mijn kinderen voor hen ben ik menig gevecht aangegaan en heb ik al vaak een niet te winnen lijkende strijd gewonnen.

Gek is het om nu te ervaren dat deze enorme kracht niet zoals ik altijd dacht alleen voor mijn kinderen is. Best eng ook om nu te ervaren dat die enorme oerkracht dus blijkbaar hoort bij oprecht houden van.

Geen verdriet zo sterk als het verdriet van iemand waarvan je houdt. Zoveel wat je zou willen doen maar zo weinig wat je kunt. Je kunt er zijn tenminste als die ander je dat toestaat en niet juist in al het verdriet wild van zich afslaat. Iemand vasthouden die je wegduwt, dat is lastig maar zeker niet onmogelijk.

Als de zon schijnt en alles licht en vrolijk is, dan is houden van vaak niet al te moeilijk. Samen in het licht staan en genieten van de warmte, dat is meer dan fijn. Maar juist als het stormt en de donkere wolken het licht van de zon wegnemen, dan komt het erop aan. Samen blijven staan als de storm er alles aan doet om je omver te blazen en de regen je tot op het bot verkleumd kan best heel zwaar zijn.

Dat is het moment dat begrippen als ‘samen”en “wij”pas echt hun waarde krijgen.

Liefde maakt kwetsbaar, en kwetsbaarheid, dat is een angstige eigenschap.

Een mens die een ander mens  liefheeft kan gemakkelijk worden gekwetst. Liefde vraagt om overgave en vertrouwen in de ander maar vooral ook in jezelf. Liefde is pas echt liefde als je de ander binnenlaat in je denken, doen en laten.

Liefde kan je bang maken, in de war brengen en je wankel evenwicht compleet verstoren. Liefde legt een sterke bijna onbreekbare band. Deze band verbindt je aan de ander maar die band kan ook in je snijden en je daarmee bezeren. Liefde maakt een ander mens van je, versterkt je, maar maakt je ook zo kwetsbaar. Liefde overkomt je, houdt je in haar greep. Liefde is eng…………….doodeng.

Een mens is kwetsbaar en liefde is breekbaar. Maar aan het eind is het toch de liefde die telt. Het is dus ook de liefde die je sterker maakt dan je ooit kon vermoeden.

Het stormt nog steeds, buiten maar ook binnenshuis maar ik laat mij niet omver blazen………………………………

Niemand weet hoe laat het is………….

‘k weet als ik later groot ben
en ook bijna dood ben
dan is al die angst niet nodig geweest
maar altijd de bangste, altijd die angsten
maakte mijn leven tot een schitterend feest
want we hebben gedanst en we hebben gevreeën
we hebben gelachen en gespeeld met het vuur
God verbood wat we allemaal deden..
leef toch je leven als je allerlaatste uur..

Zo aan het einde van het jaar ontkom ik niet aan een tikje melancholie en kijk ik terug op het jaar dat achter mij ligt. Het afgelopen jaar was één van extremen. Ik begon het jaar diep ongelukkig en zat vast in een situatie waaruit ik geen uitweg zag.  Ik wist dat dit echt niet langer zo door kon gaan maar voelde mij angstig en verlamd en had niet het gevoel dat het mij zou gaan lukken de situatie te veranderen.

2011 was emotioneel een heel zwaar jaar maar vooral, een leerzaam en verhelderend jaar. Een jaar waarin ik de muren die ik al die jaren daarvoor zorgvuldig had opgebouwd definitief afbrak en mezelf opnieuw heb leren kennen een jaar waarin ik enorm gegroeid ben als persoon en waarin ik heb geleerd dat ik er mag zijn zoals ik ben. Als ik het niet zo eng zou vinden om neer te schrijven zou ik zeggen dat ik gelukkiger ben dan ooit tevoren, maar ik ben doodsbang dat ik door het te benoemen mijn geluk kapot maak. Dat is namelijk niet veranderd dit jaar, ik ben en blijf een bang mens  en wordt regelmatig overvallen door angsten.

Oudejaarsavond 1989. Op een kleine zolderkamer zittend op de vloer kijk ik samen met vrienden naar de oudejaarsconference van Youp.

Ineens huil ik, en niet voorzichtig en ingehouden maar vanuit mijn tenen en luid snikkend, omdat Youp zingt wat ik voel omdat de tekst die hij daar zingt door mij geschreven zou kunnen zijn.

Want ik ben altijd de bangste, een angsthaas, pur sang, en ineens lijkt hij daar op een podium in Amsterdam precies te weten hoe dat voelt.

Zo vanuit het niets valt het op mij neer. Altijd onverwacht en altijd op die momenten dat ik er helemaal niet op ben voorbereid. Een naar, donker gevoel ontstaat ergens in mijn hoofd en wordt groter en groter totdat het alle logische gedachten heeft verdrongen en de angst al het andere overheerst. Dan begint het denken over alle nare dingen die zouden kunnen gebeuren. Dat klinkt nogal dramatisch en dat is het ook!

 Zomaar op een onbewaakt moment vult mijn hoofd zich met gedachten over begin ik na te denken over doem, mislukking, eenzaamheid en de dood. Al zeg ik het zelf, Ik ben echt de meester in het verzinnen van rampscenario’s. Op dat soort momenten weet ik zeker dat ik echt nergens goed voor ben.  Besef ik donders goed waarom ik niet zoveel vrienden heb en weet ik met grote zekerheid dat ik nooit een baan zal vinden die bij mij past simpelweg omdat er nou eenmaal geen baan is voor sukkels als ik!

Iedereen die ik liefheb is in mijn hoofd al ontelbare keren gruwelijk doodgegaan, of nog beter, heeft mij verlaten. Want dat is mijn all time favoriete rampscenario, iedereen waarvan ik houd laat mij in de steek en ik blijf alleen achter.

Nu is het bijna oudejaarsavond 2011 en nog steeds ben ik het bangste “meisje” van de klas. Maar anders dan toen ben ik niet meer bang voor al die angsten van mij. Angst dat hoort bij mij. Net als veel nadenken, gevoelig zijn, perfectionisme, onzekerheid, zwaarmoedigheid en onzekerheid bij mij horen. Maar dat alles wordt in evenwicht gehouden door humor, doorzettingsvermogen, empatisch vermogen, kracht en een grenzeloos optimisme en boven al de wil om tegen de klippen op te leven en te genieten van al het moois wat ik op mijn reis door dit leven tegen kom.

Altijd de bangste altijd die angsten die maakten mijn leven tot een schitterend feest!

Ik wens iedereen een heel mooi en gezond 2012  toe en voor mijzelf wens ik vooral dat alles blijft zoals het nu is………

stil verdriet

Misschien is stil verdriet wel het grootste verdriet wat er is. Stil verdriet zit diep van binnen verborgen maar neem je elke dag met je mee, nooit kun je het los laten, altijd is het op de achtergrond aanwezig en alles wordt door dit verdriet beïnvloed.
Vaak is stil verdriet ooit wel zichtbaar geweest en heb je geprobeerd het te delen en erover te praten, maar al snel heb je geleerd dat dit niet helpt. Mensen komen met goed bedoelde adviezen, zeggen dat je het “los’ moet laten, het een ‘plekje’ moet geven of dat het wel zal ‘slijten’ op den duur. Allemaal goed bedoelt maar wel allemaal leugens.En het verdriet wat jij voelt laat zich ook niet vangen in woorden en zinnen dus als jij het al niet kunt beschrijven? Wat moet een ander er dan mee?
Want dit verdriet gaat nooit voorbij, het is teveel, teveel pijn, teveel woede teveel onmacht, teveel van allerlei gevoelens die je in hun greep houden en waardoor je altijd het gevoel het dat dit verdriet je langzaam maar zeker verstikt.
Soms kun je er nog om huilen, komen er tranen, maar deze tranen luchten niet op, er komt geen ruimte, nooit het gevoel dat het verdriet minder is geworden. Er zijn ook momenten dat je het verdriet uit in een aanval van radeloze woede, dan wil je gooien en smijten, schreeuwen en ben je boos, zo boos op alles en iedereen. Soms geeft je het verdriet ook bewust even alle ruimte, zet je die cd op waarvan je weet dat het een orkaan van emotie los zal maken en de tranen de vrije loop zal geven, dat moet je ook wel doen om te voorkomen dat je echt stikt, en zodat het verdriet je niet dusdanig in zijn greep houd dat het je totaal verlamt.
Altijd speelt het verdriet een rol, de ene keer is die rol groter dan de andere keer maar weg is het nooit.

 
Je wordt er  soms zo moe van, het put je zo ongelofelijk uit. Misschien is dat wel het ergste, dat je dan zo  moe bent, dat je je niet meer kunt herinneren hoe het was om te bruisen van energie en het gevoel te hebben dat je de hele wereld aan kan.
Al meer dan 6 jaar duurt het nu, en je weet dat het waarschijnlijk nooit meer zal gaan verdwijnen. In het begin heb je dat nog wel gedacht, dat het een plekje zou krijgen, dat je ermee zou leren omgaan, dat je ooit weer zou kunnen leven als daarvoor maar nu weet je dat dit er gewoon niet inzit. En nee, ongelukkig ben je ook niet, je geniet van het leven, van de mensen om je heen waarvan je zoveel houd, je kunt echt wel genieten van een prachtig boek en muziek is een passie die je leven kleur geeft.
Maar echt zorgeloos en vrij, dat zul jij niet meer zijn, echt compleet gelukkig………dat zit er gewoon niet meer in. Altijd blijft er namelijk het stil verdriet, ook op de momenten dat je lacht is er een deel van je dat huilt, een deel dat het gewoon geen plek kan geven, een deel dat niet heeft geleerd hoe hiermee om te gaan.
Dit is je leven, zo zal het doorgaan en je kunt het gewoon niet uitleggen aan anderen. Natuurlijk zijn er vast wel anderen, die ook zo leven, die hun eigen stille verdriet met zich meedragen, maar omdat dit een verdriet is wat onzichtbaar is weet je nooit zeker of die ander waarvan je vermoed dat die ook een stil verdriet heeft echt een bondgenoot is.
Als men jou ziet zou men ook nooit vermoeden dat achter die zorgvuldig opgemaakte buitenkant iemand zit die onzichtbaar lijd. Als men jou ziet dan ziet men een sterke vrouw, een vrouw die heel wat heeft meegemaakt maar er altijd weer bovenop is gekomen, een vrouw die zinnen zegt als: “ach………het is niet anders”, ‘gewoon opstaan en weer doorgaan’, en al die woorden waarvan je weet dat mensen ze graag horen zodat ze niet al te lang stil hoeven te staan bij het verdriet dat jij met je meedraagt.
En wat moeten ze er ook mee? Er is niets wat ze kunnen doen en zeggen dat het verdriet zal verminderen, sterker nog meestal zeggen ze dingen die het alleen maar erger maken of die je onredelijk boos doen worden.
Dus is dit verdriet alleen van jou, als een bondgenoot die altijd met je meegaat, een schaduw zelfs als de zon hard schijnt, en een snik op het moment dat je het uitbrult van het lachen.

 

*een oud blog wat altijd actueel blijft opnieuw geplaatst

 

My best friend

Ik kijk haar aan.  Het eerst wat opvalt als ik naar haar kijk zijn haar ogen, groene ogen of zoals zij het zelf altijd zegt;”kattenogen” Met die ogen kan zij alles zeggen en in die ogen ligt alles wat zij is.

Even zie ik wat anderen zien als ze naar haar kijken, een sterke zelfverzekerde vrouw die de hele wereld aan kan, een vrouw waar mensen van zeggen:”die, die redt zich wel daar hoef je je geen zorgen om te maken”.

Maar ik ken haar echt en weet wat er onder dat panster van zelfverzekerdheid verborgen ligt.

Bijna 44 is ze, en opnieuw staat ze op een keerpunt in haar leven. Ze heeft voor zichzelf en haar gevoel gekozen, ondanks dat haar verstand talloze redenen had om vooral alles vooral bij het oude te laten.

Ik heb haar enorm zien veranderen de laatste drie jaar net of ze eindelijk zichzelf gevonden heeft en de dingen durft te doen die zij wil en die voor haar goed voelen.

De keuzes die ze nu maakt zijn ingrijpend en maken haar soms doodsbang. Soms denkt ze dat het haar allemaal niet gaat lukken, dan slaat de paniek toe en wil ze het liefst wegrennen van alles.

Maar tegelijkertijd weet ze dat ze niet anders kan als doorgaan op de ingeslagen weg, want dit is de weg die zij moet volgen, de route die haar zal brengen naar wie ze altijd al is geweest.

Er zijn tijden geweest dat ik bang was om haar te verliezen, dat waren de donkere periodes en dan zag ik hoe ze worstelde met zichzelf en met de wereld om haar heen. Gelukkig liggen die periodes al ver achter haar. Wat heb ik haar vaak zien vallen. Soms zo hard dat ik mij echt afvroeg of ze nog overeind zou kunnen komen. Maar steeds weer stond ze op, de ene keer sneller dan de andere keer, maar toch altijd weer rechtop komend en net weer sterker dan daarvoor.

Opgeven is voor haar geen optie en ze vecht zichzelf door het leven heen. Op haar rug heeft ze een aantal jaren geleden een zwarte engel laten tatoeëren. Als mensen vragen naar het waarom van deze afbeelding legt ze uit dat ze wel een engel op haar schouder kan gebruiken maar dat een licht en vrolijk exemplaar nou eenmaal niet bij haar past.

Tot een aantal jaar gelden verborg ze al haar emoties achter een muur van onverschilligheid en er waar maar weinig mensen die het lef  hadden om een poging te doen om achter die muur te kijken.

Die muur heeft ze af gebroken, steen voor steen en met vallen en opstaan. Niet dat de muur helemaal weg is, maar er is nu in elk geval genoeg ruimte om over die muur heen te kijken.

Omdat ze gewend is dingen vanuit haar verstand te doen is het kiezen en leven vanuit haar gevoel een zoektocht. Soms raakt ze compleet in de war, weet ze even niet meer wat te doen. Dan komt ze bij mij, omdat ik haar al zo lang ken en ze mij vertrouwt. Dan praat zij en ik luister. Ik geef haar de ruimte dat te ontdekken wat ze eigenlijk al weet.

Nu kijk ik haar in de ogen en lach naar haar. Omdat het goed is en omdat ik blij ben………………..met haar.

House for sale

Iedereen zal wel bekend zijn met de ervaring dat je een bepaald liedje in je hoofd hebt en dat je dat ook de hele dag niet meer kwijtraakt. Vaak blijft niet het hele nummer in je hoofd, maar slechts een bepaald stukje, of een paar zinnen. Als het een leuk nummer is, dan is er niets aan de hand maar een liedje met een hoog sja-la-lie gehalte wil je er waarschijnlijk zo snel mogelijk weer uit hebben.

Volgens psychologen kan  zo’n malend liedje in je hoofd kan een teken zijn dat je hersenen te snel werken. Het is als het ware een mechanisme van je hersenen om prikkels van buitenaf af te schermen. Als je nog verder zoekt naar een verklaring voor dit fenomeen kom je erbij uit dat het vaak een onderliggend gevoel is dat zich vertaalt naar muziek. Dat laatste zou volgens mij best eens kunnen kloppen.

Zo heb ik een volle dag  met  het nummer:”telkens weer” van Willeke Alberti  in mijn hoofd rondgelopen tot ik van ellende het nummer op YouTube heb opgezocht en luidkeels heb meegeblert in een poging Willeke voorgoed het zwijgen op te leggen.  Maar ondanks het feit dat ik het nog steeds een draak van een nummer vind herken ik mij wel in de tekst. Om het voorzichtig te zeggen, ik lijk  niet echt talent te hebben  op het gebied van relaties.

Vandaag heb ik ook weer een liedje in mijn hoofd en  tot verdriet van mijn collega’s neurie ik al de hele dag al het nummer “house for sale “.  Ook dat kan ik wel plaatsten. Het huis waar ik nu woon wordt dan wel niet verkocht maar ik zal straks wel ergens anders weer van een huis een thuis gaan maken. Aan de ene kant kan ik niet wachten om hier de deur voorgoed achter mij dicht te trekken. Samenwonen terwijl de relatie definitief over is dat is een uitdaging en kost mij energie die ik liever aan andere dingen wil besteden. Maar toch ga ik dit huis ongelofelijk missen, want als mijn ex er niet in zou wonen zou dit mijn droomhuis zijn.  Als meisje al droomde ik ervan om ooit in een oud herenhuis te wonen, een huis met glas in lood ramen en het allerbelangrijkste een huis met een enorme ingebouwde boekenkast. Ik zag mijzelf daar al zitten, in een comfortabele stoel en helemaal verdiept in een boek.

Natuurlijk ook in mijn nieuwe huis zullen mijn boeken een plek in de woonkamer krijgen, en zoals zoveel mensen zeggen:”een huis is maar een stapel stenen”  Maar toch……

Hoogtijd dus om “house for sale”op te zetten, keihard mee te blèren en daarna en mijn hoofd te vullen met een ander muziekje.

Walk van de foo fighters, that will do the trick!!

I’m a cliche

It’s not what I needed or what I wanted, but then again
Living a lie, I couldn’t go on another day
There must have been a way to busy adoring you
It’s over…………

Daar zit ik dan in de kamer terwijl Anouk zingt wat ik voel en ik bedenk hoe vreemd het is dat ik net voor de vakantie een T-shirt kocht waar een deel van de songtekst van “ I’m a cliche “op staat.

Ik heb vier uur geslapen en voel mij of ik ben overreden door een enorme vrachtwagen. Daar zit ik dan zaterdag ochtend vroeg terwijl de rest van de wereld nog in diepe slaap lijkt te zijn.

Vannacht voor ik in slaap viel heb ik een dikke twee uur de ogen uit mijn kop gejankt en ik schrok zelf van het enorme verdriet wat ik op dat moment voelde. Dit is niet de eerste keer in mijn leven dat een relatie stuk loopt en ik een nieuwe start zal moeten maken. Maar het is wel de eerste keer dat dit er emotioneel zo ongelofelijk diep inhakt. Want dit is niet wat ik wil maar een keuze die ik moet maken, om mijzelf maar vooral ook om mijn kinderen te beschermen. Naast het verdriet overheerst het gevoel van verslagen zijn, ik heb kei hard voor deze relatie gevochten maar heb uiteindelijk toch verloren.

We wonen ruim drie jaar samen en in die tijd zijn er te veel dingen gebeurd die niet thuis horen in een goede relatie. Zo vaak heb ik aangegeven dat dit echt niet zo kon en dat mijn partner echt hulp moest zoeken om de demonen uit zijn verleden te verjagen.

Er zijn te vaak laatste kansen gegeven in de hoop dat het deze keer dan echt zou gaan veranderen. Niet alleen omdat uit elkaar gaan praktisch gezien een ramp is maar vooral ook omdat ik weet dat mijn partner eigenlijk een heel lieve en zachtaardige man die net als ik niets liever wil als samen oud worden.

Alleen al het laatste jaar heb ik al een keer of drie letterlijk mijn koffers gepakt en stond ik op het punt de deur definitief achter mij dicht te trekken maar iedere keer kon ik het niet omdat ik zo ongelofelijk veel van deze man houd.

Het meest bizarre vind ik dat de reis die juist bedoelt was om dichter tot elkaar te komen ons het laatste zetje heeft gegeven en dat het eind van onze vakantie tegelijkertijd het eind van onze relatie is.

Het was de mooiste reis die ik ooit maakte en de beelden van Schotland zal ik van mijn leven niet meer vergeten en zal ik vasthouden en koesteren. Naast de bijna duizend foto’s van de mooiste reis van mijn leven is er nu dan ook het verdriet van een verbroken relatie en ligt alles in duigen. Mijn toekomst gaat er heel anders uitzien als ik had gehoopt. Blijkbaar leefde we in een leugen en waren de dingen totaal anders als dat ik ze altijd zag.

Ik zal het huis waar we samen zoveel aan verbouwd en veranderd hebben om het ons droomhuis te maken uit moeten en samen met mijn kinderen op een andere plek weer helemaal opnieuw moeten beginnen. Er is nu zoveel te regelen en de chaos in mijn hoofd is enorm. Ik moet en zal het gaan redden maar weet niet hoe! Ik heb nu nog een week vrij en daarna zal ik weer fulltime aan het werk/studie moeten, want daar moet ik aan vast houden. Als ik dat nu los laat is mijn toekomst echt verloren.

Ik kijk vol bewondering naar mijn kinderen die zo ongelofelijk wijs en sterk zijn en die op hun manier alles doen om mij te steunen. Ook hun leven zal radicaal veranderen en ze zullen als we straks ergens anders wonen ineens heel zelfstandig moeten worden.

Ik weet dat we het gaan redden en weer ook dat de beslissing die genomen is de enige juiste keuze is. Maar wat doet dit ongelofelijk veel pijn en wat kost het mij veel moeite om na de enorme klap en het vallen nu op te krabbelen en door te lopen. Alles is kapot en ik ruim de scherven nu voorzichtig op in de hoop dat er vanuit deze puinhoop weer wat moois opgebouwd zal worden.

apekool

The higher a monkey climbs, the more he shows his bottom.

*proest*

Success is just like being pregnant: Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you were fucked.

just the way it is

Evil is always unspectacular and always human. And shares our bed…and eats at our table.